สะตอรี่งี่เง่า

พระจันทร์ 24 ธันวาคม 2007 20:18 น.

พระจันทร์ 24 ธันวาคม 2007 20:18 น.

แหงนหน้ามองฟ้าเหมือนอย่างเคยทุกวัน ตอนขี่จักรยานกลับบ้าน
วันนี้พระจันทร์เต็มดวงสว่างอยู่กลางท้องฟ้า
ฉันมองเห็นขนาดและความเปลี่ยนแปลงของพระจันทร์เสมอ

วันนี้พระจันทร์เต็มดวง
แต่พรุ่งนี้และวันต่อๆ ไป มันก็ต้องถูกเงากลืนกินเข้าไปทีละน้อย
จนเหลือเสี้ยวเล็กบางจนแทบจะจมหายไปกับความมืด

หลังวันเลือกตั้งหมาดๆ ความผิดหวังและสมหวัง
อบอวลระคนปนไปอยู่บนแผ่นดินนี้
บางคนมองตรงไปข้างหน้า
บางคนก็เอาแต่มองย้อนกลับหลัง
บางคู่ก็หันหน้าเข้าหากันเพื่อปรึกษา
แต่บางคู่ก็หันหน้าแยกเขี้ยวใส่กัน

ยิ่งนานวันเท่าไหร่ คนเราก็ยิ่งทำตัวเองให้แปลกแยก
ความเป็นปกติถูกทำให้เห็นว่าผิดปกติ
แต่สิ่งที่ผิดปกติกลับเชื้อเชิญชักชวนให้เห็นว่าปกติ

ถ้าลืมท้องฟ้า...ลองเงยหน้ามองขึ้นไป
ไม่ว่าพระจันทร์จะเสี้ยวเล็กหรือใหญ่
ไม่ว่าพระจันทร์จะถูกบังตาด้วยอะไร
แต่ยังไงๆ พระจันทร์ก็ยังอยู่บนท้องฟ้าไม่เปลี่ยนแปลง...

นั่งรถตู้มาทำงานในตอนเช้าเหมือนทุกวัน เห็นแม่นั่งให้นมลูกอยู่ที่ป้ายรถเมล์
ลองนับครั้งดูแล้วก็ไม่น่าจะเกิน 10 นิ้วมือของตัวเองที่เคยเห็นภาพแบบนี้
แต่มันช่างให้ความรู้สึกอิ่มอุ่นในหัวใจนัก เด็กน้อยไม่สนว่าหัวนมนั้นจะดำ ขาว แดง หรือว่าชมพูเลยซักนิด
ดูเหมือนยิ่งรู้ประสามากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้คนเราเดินเข้าใกล้คำว่าโง่
ที่ไม่รู้ว่าประโยชน์ที่แท้จริงของสิ่งต่างๆ มันคืออะไรกันแน่

หมาเล่าให้ฟังว่า เห็นเค้าเซ็นเซอร์ภาพบุหรี่ในโฆษณารณรงค์งดสูบบุหรี่
อืม...มันเกิดอะไรขึ้นกับต่อมความดีของคนไทยกันนะ โอเคว่าบุหรี่เป็นสิ่งเสพติดให้โทษ
แต่ทำไมถึงแยกแยะไม่ได้ว่า สารที่กำลังสื่อออกไปความหมายมันคืออะไรกันแน่
ป้องกัน ยั่วยุ หรือว่าส่งเสริม 
ลองให้ภาพแม่ให้นมลูกอย่างที่เราเห็นอยู่ในจอทีวี มีหวังคงติดเรต ฉ ฉิ่งฟ้าผ่า
เดือดร้อนพ่อแม่ผู้ปกครองต้องเอามือมาปิดตาลูกหลาน
แต่ทีกับเต้านมพริตตี้ ดารา คนดัง ที่ปล่อยหกหล่นเรี่ยราด ปราศจากประโยชน์อื่นใดนอกซะจากยั่วยวนชวนเกิดกิเลศ
กลับถูกทำให้เห็นว่ามันสุภาพจนกลายเป็นความนิยมซะงั้น นี่ถ้าศัลยกรรมตัดหัวนมออกไป มีหวังเปิดเต้ากันได้โดยเสรีแหงๆ

คำถามที่ยังไม่มีคำตอบที่ดีจนถึงวันนี้ก็คือ
เหตุใดสื่อเมืองไทยที่มีพลังในการเข้าถึงและจูงใจคนในสังคมทุกชนชั้นอย่างละคร เนื้อหากลับไม่เคยพัฒนาไปไหน
เราเคยวิเคราะห์เล่นๆ ว่า ถ้าตัวเอกของละคร คือแม่แบบที่คนในสังคมอยากได้แล้วละก็
สังคมคนญี่ปุ่นก็คงอยากให้ทุกคนค้นหาฮีโร่ในตัวเอง
สังคมเกาหลีก็น่าจะอยากได้ผู้ชายที่จริงจัง สุภาพ อ่อนโยน
ส่วนสังคมไทยกำลังอยากได้แม่แบบไหน ก็น่าจะกำลังอยากได้ นักข่มขืน ที่ไม่รู้ว่ารักคืออะไร ถนัดแต่ตบจูบอย่างป่าเถื่อนอยู่ละมั้ง        

ดีมอน ภูตประจำตัวที่จะแสดงรูปร่างตามลักษณะนิสัยและตัวตน
เราคิดแบบไหนก็จะดึงดูดคนแบบนั้นเข้ามาหา
ดีมอนมักเสนอคำปรึกษาที่ดี แต่บางครั้งก็ไม่
เราไม่อาจเชื่อในเสียงร่ำร้องของหัวใจตัวเองได้ทั้งหมดโดยไม่ไตร่ตรอง
ฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของดีมอน ปรากฏร่องรอยอยู่บนแก้มของผู้นั้น
สิ่งที่เราทำ สะท้อนกลับมาสู่เราเสมอ
มีความพยายามที่จะแยกดีมอนออกไปซะ ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา
มีความพยายามที่จะทำให้เราละทิ้งความเป็นตัวของตัวเองโดยสมัครใจ