สะตอรี่งี่เง่า

นั่งรถตู้มาทำงานในตอนเช้าเหมือนทุกวัน เห็นแม่นั่งให้นมลูกอยู่ที่ป้ายรถเมล์
ลองนับครั้งดูแล้วก็ไม่น่าจะเกิน 10 นิ้วมือของตัวเองที่เคยเห็นภาพแบบนี้
แต่มันช่างให้ความรู้สึกอิ่มอุ่นในหัวใจนัก เด็กน้อยไม่สนว่าหัวนมนั้นจะดำ ขาว แดง หรือว่าชมพูเลยซักนิด
ดูเหมือนยิ่งรู้ประสามากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้คนเราเดินเข้าใกล้คำว่าโง่
ที่ไม่รู้ว่าประโยชน์ที่แท้จริงของสิ่งต่างๆ มันคืออะไรกันแน่

หมาเล่าให้ฟังว่า เห็นเค้าเซ็นเซอร์ภาพบุหรี่ในโฆษณารณรงค์งดสูบบุหรี่
อืม...มันเกิดอะไรขึ้นกับต่อมความดีของคนไทยกันนะ โอเคว่าบุหรี่เป็นสิ่งเสพติดให้โทษ
แต่ทำไมถึงแยกแยะไม่ได้ว่า สารที่กำลังสื่อออกไปความหมายมันคืออะไรกันแน่
ป้องกัน ยั่วยุ หรือว่าส่งเสริม 
ลองให้ภาพแม่ให้นมลูกอย่างที่เราเห็นอยู่ในจอทีวี มีหวังคงติดเรต ฉ ฉิ่งฟ้าผ่า
เดือดร้อนพ่อแม่ผู้ปกครองต้องเอามือมาปิดตาลูกหลาน
แต่ทีกับเต้านมพริตตี้ ดารา คนดัง ที่ปล่อยหกหล่นเรี่ยราด ปราศจากประโยชน์อื่นใดนอกซะจากยั่วยวนชวนเกิดกิเลศ
กลับถูกทำให้เห็นว่ามันสุภาพจนกลายเป็นความนิยมซะงั้น นี่ถ้าศัลยกรรมตัดหัวนมออกไป มีหวังเปิดเต้ากันได้โดยเสรีแหงๆ

คำถามที่ยังไม่มีคำตอบที่ดีจนถึงวันนี้ก็คือ
เหตุใดสื่อเมืองไทยที่มีพลังในการเข้าถึงและจูงใจคนในสังคมทุกชนชั้นอย่างละคร เนื้อหากลับไม่เคยพัฒนาไปไหน
เราเคยวิเคราะห์เล่นๆ ว่า ถ้าตัวเอกของละคร คือแม่แบบที่คนในสังคมอยากได้แล้วละก็
สังคมคนญี่ปุ่นก็คงอยากให้ทุกคนค้นหาฮีโร่ในตัวเอง
สังคมเกาหลีก็น่าจะอยากได้ผู้ชายที่จริงจัง สุภาพ อ่อนโยน
ส่วนสังคมไทยกำลังอยากได้แม่แบบไหน ก็น่าจะกำลังอยากได้ นักข่มขืน ที่ไม่รู้ว่ารักคืออะไร ถนัดแต่ตบจูบอย่างป่าเถื่อนอยู่ละมั้ง